e-Konkursy.info - codzienne nowe konkursy

cb656 napisał(a):

cudaczek121 napisał(a):

Joan, a no to mi daje ten tysiączek, że po 5 latach w miarę regularnego oszczędzania mam odłożone około 60 tysięcy złotych. Być może to zbyt wysoka cena za mieszkanie wciąż z rodzicami i częściową utratę wolności i prywatności. (...) w perspektywie kolejnych 5 lat mam zamiar uskładać kolejne ponad 60 tysięcy, to już będzie jakieś 120. Może rodzice się zlitują i dołożą drugie tyle (...) Póki co mam oszczędności, ale tak jak bym ich nie miała, gdyż ojciec mi wisi 42 kafle, koleżanka nadal 10 tysięcy, nie wiem, czy kiedykolwiek doczekam się zwrotu, więc takich realnych oszczędności, zgromadzonych na koncie mam około 8 tysięcy. 

No i tak tu pisz!

Realnie to rodzice skutecznie Cię uziemili i ja, zamiast oczekiwać, że coś "dołożą", prędzej bym się spodziewał, że jeszcze będą dalej pożyczać, no bo skoro trafiła się dojna i chętna, to czemu nie... W sumie to smutne, mieć tak porąbane układy. Ale nic to, napijmy się, w zasadzie to nie jest mój problem. Nawet patrząc szerzej, to nie jest wcale problem.

cudaczek121 napisał(a):

(...) Tato pewnie stwierdzi, że te 42 tysie mi się wcale już nie należą, bo w końcu musi być jakiś ekwiwalent za wspólne mieszkanie (...)

joan napisał(a):

cudaczek121 napisał(a):

(...) Tato pewnie stwierdzi, że te 42 tysie mi się wcale już nie należą, bo w końcu musi być jakiś ekwiwalent za wspólne mieszkanie (...)

Niestety, pewnie masz rację

O ile jesteś szczęśliwa, nie ma o czym gadać. W przeciwnym razie uratować Cię może jedynie radykalna zmiana (jestem zwolenniczką takich właśnie)

cudaczek121 napisał(a):

Nie wiem, nie jestem już niczego pewna.Czas pokaże, jak będzie.Nie da się zmienić życia w ciągu 1 miesiąca.

cudaczek121 napisał(a):

joan napisał(a):

cudaczek121 napisał(a):

(...) Tato pewnie stwierdzi, że te 42 tysie mi się wcale już nie należą, bo w końcu musi być jakiś ekwiwalent za wspólne mieszkanie (...)

Niestety, pewnie masz rację

O ile jesteś szczęśliwa, nie ma o czym gadać. W przeciwnym razie uratować Cię może jedynie radykalna zmiana (jestem zwolenniczką takich właśnie)

Nie wiem, nie jestem już niczego pewna.Czas pokaże, jak będzie.Nie da się zmienić życia w ciągu 1 miesiąca.

onmyown napisał(a):

cudaczek121 napisał(a):

joan napisał(a):

cudaczek121 napisał(a):

(...) Tato pewnie stwierdzi, że te 42 tysie mi się wcale już nie należą, bo w końcu musi być jakiś ekwiwalent za wspólne mieszkanie (...)

Niestety, pewnie masz rację

O ile jesteś szczęśliwa, nie ma o czym gadać. W przeciwnym razie uratować Cię może jedynie radykalna zmiana (jestem zwolenniczką takich właśnie)

Nie wiem, nie jestem już niczego pewna.Czas pokaże, jak będzie.Nie da się zmienić życia w ciągu 1 miesiąca.

Da się    Ja się spakowałam w parę godzin i z jedną walizką wyprowadziłam się od rodziców na drugi koniec Polski    To była moja najlepsza życiowa decyzja

edzia21 napisał(a):

onmyown napisał(a):

cudaczek121 napisał(a):

joan napisał(a):

cudaczek121 napisał(a):

(...) Tato pewnie stwierdzi, że te 42 tysie mi się wcale już nie należą, bo w końcu musi być jakiś ekwiwalent za wspólne mieszkanie (...)

Niestety, pewnie masz rację

O ile jesteś szczęśliwa, nie ma o czym gadać. W przeciwnym razie uratować Cię może jedynie radykalna zmiana (jestem zwolenniczką takich właśnie)

Nie wiem, nie jestem już niczego pewna.Czas pokaże, jak będzie.Nie da się zmienić życia w ciągu 1 miesiąca.

Da się    Ja się spakowałam w parę godzin i z jedną walizką wyprowadziłam się od rodziców na drugi koniec Polski    To była moja najlepsza życiowa decyzja

U mnie było podobnie  Miałam wtedy 18 lat. Mama po latach przyznała, że przez rok nie mogła się ogarnąć i pogodzić z moją decyzją. 

edzia21 napisał(a):

onmyown napisał(a):

cudaczek121 napisał(a):

joan napisał(a):

cudaczek121 napisał(a):

(...) Tato pewnie stwierdzi, że te 42 tysie mi się wcale już nie należą, bo w końcu musi być jakiś ekwiwalent za wspólne mieszkanie (...)

Niestety, pewnie masz rację

O ile jesteś szczęśliwa, nie ma o czym gadać. W przeciwnym razie uratować Cię może jedynie radykalna zmiana (jestem zwolenniczką takich właśnie)

Nie wiem, nie jestem już niczego pewna.Czas pokaże, jak będzie.Nie da się zmienić życia w ciągu 1 miesiąca.

Da się    Ja się spakowałam w parę godzin i z jedną walizką wyprowadziłam się od rodziców na drugi koniec Polski    To była moja najlepsza życiowa decyzja

U mnie było podobnie  Miałam wtedy 18 lat. Mama po latach przyznała, że przez rok nie mogła się ogarnąć i pogodzić z moją decyzją. 

joan napisał(a):

cudaczek121 napisał(a):

Nie wiem, nie jestem już niczego pewna.Czas pokaże, jak będzie.Nie da się zmienić życia w ciągu 1 miesiąca.

Da się nawet w ciągu jednego dnia. Ale nie ma takiego obowiązku, można wszystko zrobić po swojemu i w swoim tempie. I chyba w dzisiejszych czasach rzadko coś jest "dziwne" czy też "nie wypada", więc łatwiej wybierać nawet nietypowe rozwiązania. Znajoma mojego faceta podróżuje po świecie, oczywiście pracuje przy okazji. Dziewczyna ładna, sympatyczna, raz jest w Tajlandii, a potem nagle w Chinach. Cieszę się, że znalazła swoją ścieżkę życia i miała odwagę nią kroczyć - czego i Tobie życzę.

PS: Dla większości osób z mojej poprzedniej pracy moja ścieżka (konkursy) jest zbyt ekstremalna, hehe

cb656 napisał(a):

onmyown napisał(a):

po moim wyjeździe nasze nie najgorsze w zasadzie relacje poprawiły się jeszcze o 100%

"nie najgorsze" +100% to ile to będzie?

takasamajak napisał(a):

w sumie to cudaczek121 może od razu dowiedzieć się czy są szanse na oddanie pożyczki. Jeżeli kłopoty finansowe, które miał tata minęły, to na spokojnie powiedz tacie, że dużo myślałaś o tej pożyczce i jak ciężko byłoby od razu oddać te pieniądze więc może mógłby zacząć od oddawania jakiś drobnych kwot typu 100 czy 200 zł (bo np. rozważasz studia na jakimś drogim kierunku, a taniej jest, gdy całość wpłaci się od razu). Gdyby się nie zgodził nawet na takie kwoty, to można zapomnieć o tych pieniądzach.

cb656 napisał(a):

slonko365 napisał(a):

mam koleżankę, która koniecznie chciała się wynieść od rodziców, no to się wyniosła. Faceta nie ma, jakiegoś bardzo bujnego życia towarzyskiego nie prowadzi i w efekcie i tak głównie siedzi u rodziców, bo starsi są, często im trzeba pomóc, a w domu jej się samej nie chce siedzieć. A co kasy na to puste mieszkanie wyda, to już ani nie odłoży,  ani nie zaszaleje 

W PUNKT.
Zwłaszcza, gdy ktoś taki nagle "usamodzielniony" odkrywa z przerażeniem, że teraz na własnym jest tyyyle do ogarnięcia, a przedtem jedynym "problemem" było dostosować się do pewnych wymagań rodziców, którzy tak naprawdę wszystko inne pod nos podsuwali. A naprawdę jest dużo mniej samodzielny, niż mu się wydawało przed tą emigracją. I na koniec zestresowany/a konstatuje z goryczą, że chyba wypadł/a z deszczu pod rynnę, uciekając spod wygodnego, bezpiecznego parasola ochronnego...

79magda napisał(a):

chochliczka napisał(a):

Wkurzaja mnie ludzie mruki, co o dobrym wychowaniu nie maja pojecia.A slowa:dzien dobry,prosze,dziekuje oraz do widzenia znaja tylko ze slownikow. Jestem zbyt wrazliwa i chyba nigdy do chamstwa nie przywykne.

Ja jestem mrukiem tak mi się przynajmniej wydaje... łażę z głową w chmurach i sąsiedzkie "dzień dobry" często znienacka sprowadza mnie na ziemię... w sklepach nie lubię, gdy ktoś chce mi "pomagać", ogólnie mam ludziowstręt. Pozwolę sobie więc z tego miejsca powiedzieć, że nie każdy mruk to cham i nie każdy milczący przechodzień pozbawiony jest wrażliwości